Badanie ścieralności tworzyw sztucznych

Oznaczono ścieralność dla sześciu materiałów: tekstolit, polioksymetylen (POM), poliuretan (PU), poliamid (PA), teflon (PTFT), polietylen (PE). Odporność na ścieranie w wyniku oddziaływania mechanicznego na powierzchnię próbek testowych mierzono za pomocą obracającego się cylindrycznego urządzenia rolkowego, a procedura była zgodna z normami ISO 4649:2010 [5]. Odporność na ścieranie wyrażono jako względną utratę objętości (DVrel) próbki w porównaniu z arkuszem ściernym skalibrowanym przy użyciu standardowego wzorca, którym była standardowa guma z Federalnego Instytutu Badań i Testowania Materiałów (Berlin, Niemcy) (ISO 4649:2010, standardowy związek odniesienia nr 1). Cylindryczna próbka do badania elastomeru (średnica 16 ± 0,2 i wysokość 10 mm) została zamocowana tak, aby przesuwała się po arkuszu ściernym przy nacisku 10 N ± 0,2 N w odległości 40 m i obracała się podczas testu. Arkusz ścierny został przymocowany do powierzchni obracającego się walca walcowego, o który przytrzymywana była próbka badawcza i po której ją przesuwano. Oznaczenie ścieralności dla każdego materiału konstrukcyjnego wyznaczono na podstawie trzech niezależnych pomiarów.